آگاهی از طول عمر بیماران پارکینسون برای خانواده این افراد و حتی خودشان بسیار مهم است. جدول زمانی بقا با بیماری پارکینسون با سن همبستگی بالایی دارد. در صورت وجود عوامل خطر خاص، طول عمر بیمار پارکینسون میتواند از ۲ تا ۳۷ سال از زمان تشخیص متغیر باشد. شناسایی عوامل خطری که منجر به مرگ زودرس میشوند، میتواند به افزایش امید به زندگی این دسته از بیماران کمک کند.
بیماری پارکینسون چیست؟
بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی است که نورونهای تولیدکننده دوپامین مغز را تحت تأثیر قرار میدهد. این بیماری معمولاً بعد از ۶۰ سالگی رخ میدهد و تصور میشود که ناشی از عوامل ژنتیکی و محیطی مانند استرس باشد. فرد دچار پارکینسون، لرزشی دائمی را در دست و پاهای خود احساس میکند، به گونهای که ممکن است برداشتن یک لیوان برای وی سخت باشد. در حال حاضر درمانی برای بیماری پارکینسون در دسترس نیست، اما روشهایی مختلف وجود دارند که میتوانند علائم آن را کاهش دهند و منجر به افزایش طول عمر بیماران پارکینسون شوند.
عوامل موثر بر طول عمر بیماران پارکینسون
این که میگویند عمر دست خدا است، کاملا درست است! اما عوامل متعددی وجود دارند که میتوانند بر طول عمر بیمار پارکینسون تاثیر بگذارند. مهمترین آنها عبارتند از:
- ژنتیک: تحقیقات جدید نقش عوامل ژنتیکی را در پیشرفت بیماری پارکینسون و طول عمر بیماران برجسته کردهاند. برای مثال، جهش در ژنهای خاصی مانند LRRK2 و PRKN با پیشرفت کندتر بیماری و طول عمر بیشتر همراه است، در حالی که جهش در ژنهای SNCA و GBA با پیشرفت سریعتر و امید به زندگی کمتر مرتبط است.
- سبک زندگی: سبک زندگی بیمار یکی دیگر از عوامل موثر بر طول عمر بیماران پارکینسون است زیرا هر چه رژیم غذایی فرد بهتر باشد و ورزش منظم در امور زندگی وی گنجانده شده باشد، از طول عمر بیشتری برخوردار خواهد بود.
- جنسیت بیمار: جنسیت یک عامل موثر دیگر بر طول عمر بیماران پارکینسون است زیرا مردان دچار پارکینسون بیشتر از زنان دچار این بیماری عمر میکنند.
- سن شروع بیماری: هرچه سن شروع بیماری پایینتر باشد (پارکینسون با شروع در جوانی)، پیشرفت بیماری کندتر است و بیماران طول عمر بیشتری را تجربه میکنند. این افراد معمولاً به درمانهای موجود پاسخ بهتری میدهند.
- نوع و شدت علائم بیماری پارکینسون: هر چه علائم بیماری پارکینسون در فرد کمتر و خفیفتر باشد، از طول عمر بیشتری برخوردار خواهد بود.
روشهای افزایش طول عمر بیماران پارکینسون
خبر خوب این است که با انجام برخی روشهای ساده میتوان طول عمر بیماران پارکینسون را افزایش داد تا برای مدت طولانی در کنار عزیزان خود باشند. برخی از کارآمدترین این روشها را در ادامه بررسی خواهیم کرد.
مصرف داروهای مناسب
دارو تجویز شده تحت نظر پزشک میتواند پیشرفت بیماری پارکینسون را کند نماید و در عین حال به سالمندان کمک کند تا هماهنگی خود را حفظ کرده و از زمین خوردن جلوگیری کند. در مراحل بعدی، کمک به سالمندان برای حرکت و ارائه داروهای رقیقکننده خون به آنها میتواند خطرات لخته شدن خون را کاهش دهد تا در نتیجه آن، طول عمر آنها افزایش پیدا کند.
یکی از رایجترین داروها برای بیماری پارکینسون، لوودوپا است که حرکات آهسته و سفتی قسمتهای بدن را کنترل میکند. سلولهای مغز، لوودوپا را به ماده شیمیایی به نام دوپامین (که بیماران پارکینسون به اندازه کافی از آن ندارند) تبدیل میکنند تا مغز با موفقیت سیگنالهایی را برای حرکت بدن ارسال کند. البته دقت کنید که نباید به صورت خودسرانه این داروها را مصرف کرد و باید تحت نظر پزشک مصرف شوند.
استفاده از خدمات کاردرمانی
خدمات کاردرمانی یکی از بهترین روشها برای افزایش طول عمر بیماران پارکینسون است زیرا در این روش تمرینات و کارهایی توسط کاردرمانگر به بیمار آموزش داده میشود، که منجر به افزایش طول عمر بیماران پارکینسون میشود و همین کارهای ساده، امید به زندگی این بیماران را افزایش میدهد. برای استفاده از خدمات کاردرمانی باید به مراکز درمانی و کلینیکها مراجعه کنید؛ البته لازم به ذکر است که برخی مراکز، خدمات کاردرمانی در منزل را نیز به بیماران دچار شرایط خاص ارائه میدهند.
ورزش منظم
فعال ماندن از نظر جسمی، روشی توصیه شده برای سالمندان جهت پیشگیری یا به تأخیر انداختن شروع پارکینسون است. ایجاد قدرت، تعادل و هماهنگی به پمپاژ خون و بافت مغز کمک میکند تا مکانیسمهای محافظتی را ایجاد کنند. بیمارانی که قلب قوی و سالمی دارند، عمر طولانیتری دارند. ورزشهایی که ضربان قلب را بالا میبرند به نورونهای مغز کمک میکنند تا ارتباطات جدیدی ایجاد کنند و ارتباطات قدیمی را حفظ کنند. ورزشهایی مانند تای چی، یوگا و پیلاتس اثرات مفیدی بر سالمندان مبتلا به بیماری پارکینسون دارند. اگر بیمار دچار پارکینسون شما برای انجام فعالیتهای ورزشی مقاومت میکند، میتوانید از خدمات فیزیوتراپی در منزل استفاده نمایید.
در ویدئو زیر میتوانید کاردرمانگر سیب نت درباره درمان قطعی پارکینسون توضیحاتی را خدمت شما ارائه کردهاند.
امید به زندگی پس از تشخیص پارکینسون چقدر است؟
سن شروع بیماری پارکینسون، عامل تعیینکنندهای در امید به زندگی است. وقتی علائم بین ۴۰ تا ۶۵ سالگی ظاهر میشوند، میانگین امید به زندگی سالمندان از ۳۱ سال به ۲۱ سال کاهش مییابد. وقتی شروع بیماری بعد از ۶۵ سالگی باشد، میانگین امید به زندگی از ۹ سال به ۵ سال کاهش مییابد. وقتی مدت بیماری پارکینسون طولانی باشد، میتوان نتیجه گرفت که بیماران در نهایت به طور قابل توجهی ناتوان میشوند و مستعد عوارض سلامتی میشوند. میزان واقعی بقای بزرگسالان مسن مبتلا به بیماری پارکینسون به دلیل عوامل مختلفی متفاوت است.
بیماری پارکینسون به خودی خود کشنده نیست. با این حال، علائم این بیماری میتواند باعث مشکلاتی شود که بر مرگ و میر تأثیر میگذارد. به عنوان مثال، خطر زمین خوردن در یک بیمار مسن با شدت لرزش، ضعف عضلانی و سایر مشکلات حرکتی افزایش مییابد. سالمندان بستری بیشتر در معرض خطر لخته شدن خون تهدیدکننده زندگی هستند.
سالمندانی که علائم روانپریشی مانند هذیان و توهم را تجربه میکنند، نسبت به بیماران پارکینسونی که این علائم را ندارند، احتمال مرگ زودرس بیشتری دارند. همچنین، بیماران مبتلا به زوال عقل مبتلا به پارکینسون دو برابر بیشتر از افرادی که مشکلات حافظه ندارند، در معرض مرگ زودرس هستند.
مردان دچار پارکینسون، ۱.۶ برابر بیشتر از زنان در معرض مرگ زودرس ناشی از این بیماری هستند.همچنین، افرادی که در آزمونهای حرکتی نمره پایینی میگیرند، در مقایسه با افرادی که نمره بالایی میگیرند، در معرض خطر مرگ زودرس بیشتری قرار دارند.
سخن پایانی
بیماری پارکینسون کشنده نیست اما میتواند به طور غیرمستقیم امید به زندگی را کاهش دهد. اگرچه نتایج تحقیقات متفاوت است، برخی نشان میدهند که پارکینسون به طور متوسط هفت سال از امید به زندگی میکاهد و عوامل دیگری نیز میتوانند خطر مرگ را افزایش یا کاهش دهند، از جمله سن شروع بیماری، شدت علائم و … . سلامت عمومی نیز در این امر دخیل است و بر خطر مرگ زودرس ناشی از بیماریهای همراه مانند بیماریهای قلبی و ریوی تأثیر میگذارد. در هر صورت، اگر عزیزان شما دچار پارکینسون هستند، برای افزایش طول عمر آنها سعی کنید روشهایی که در این مطلب بررسی کردیم را به کار بگیرید.
سوالات متداول
علائم بیماری پارکینسون چیست؟
در شروع بیماری پارکینسون، علائم به آرامی شروع میشوند. به عنوان مثال، یک فرد مسن ممکن است لرزش در یک دست را تجربه کند. با پیشرفت بیماری، حالتهای چهره سفت میشوند. ممکن است بازوی فرد مسن هنگام راه رفتن دیگر تاب نخورد و گفتار او نرم یا نامفهوم میشود. همراه با لرزش، بیماران کندی حرکت را تجربه میکنند. قدمهایشان کوتاهتر میشود یا ممکن است هنگام راه رفتن پاهایشان را بکشند. سفت شدن عضلات که در سالمندان مبتلا به پارکینسون رخ میدهد، دامنه حرکت آنها را محدود میکند. بیماران دچار پارکینسون، قوز میکنند و در نتیجه دچار اختلال در وضعیت بدن و تعادل میشوند.
با پیشرفت بیماری، افراد مسن مبتلا به پارکینسون توانایی انجام حرکات خودکار مانند پلک زدن و لبخند زدن را از دست میدهند. الگوهای گفتاری بیماران به جای حرکتهای پویا، یکنواخت به نظر میرسد. دست خط نیز در افرادی که با بیماری پارکینسون زندگی میکنند، ریزتر و دشوارتر میشود.
آیا بیماری پارکینسون کشنده است؟
به طور کلی، پارکینسون یک بیماری پیشرونده است که به مرور زمان علائم آن شدت مییابد. با این حال، با تشخیص زودهنگام و پیروی از بسیاری از درمانهای مدرن، بسیاری از بیماران قادر به حفظ کیفیت زندگی مطلوب و طول عمر نسبتاً طبیعی هستند. پارکینسون به تنهایی نمیتواند علت مرگ کسی باشد، اما با تأثیرات منفی که بر ساختار سلولهای مغزی و توانمندیهای فیزیکی بیماران میگذارد، ممکن است به شکلهای غیرمستقیم بازه طول عمر بیماران را کاهش دهد. برای بررسی دقیقتر این موضوع، ابتدا باید در نظر داشته باشید که پارکینسون به پنج سطح مختلف طبقهبندی میشود. در هر سطح، علائم بیماری، میزان درگیری بیمار و بهتبع آن نیازهای درمانی متفاوت هستند. با این حال، در هر مرحله، داروها، تکنیکهای پزشکی و فعالیتهای توانبخشی میتوانند به افزایش طول عمر و کیفیت زندگی بیمار کمک کنند.
هنگامی که قدرت تکلم بیمار پارکینسون من دچار مشکل شده باید چه اقدامی انجام دهم؟
برای درمان و بهبودی این شرایط میتوانید از خدمات گفتاردرمانی در منزل استفاده کنید.
